Hayal Meyal Özeti, Konusu ve Karakterleri

Hayal Meyal – Tarık Tufan

Karakterler

İsimsiz Kahraman: 34 yaşlarında, adam, kanser olduğu inancıyla yaşar. Hayatına ve geçmişine karşı derin bir pişmanlık taşır.

İlknur: Mahalleden eski bir tanıdık. Çocuklukta yaşamış olduğu cinsel istismar travmasının etkilerini taşır. Kahramanla nişanlanır fakat yaşamış olduğu yalnızlık ve umarsızlık sonucu hayatına son verir.

Remzi Hoca: İlkokul öğretmeni. İlknur’un rahatsızlık edildiğinden habersizdir.

Aysel Hanım: İlknur’un anası. Kızını korumak isterken sessiz kalmayı tercih eder.

Kahramanın Anası: Geleneksel yapıya haiz, cemiyet baskısını her şeyin üstünde meblağ. Oğlunun hastalığını öğrenince duygusal çöküş yaşar.

Mevzusu

Roman, ölüm korkusu, pişmanlık, toplumsal baskı ve çocukluk travmalarının erişkin hayatına tesiri üstüne kuruludur. İnsanların susarak büyüttüğü acıların, sevgiye ve hayatlara iyi mi zarar verebileceğini gösterir. Hastalık metaforu, esasen ruhsal çöküşü ve suçluluk duygusunu temsil eder. Kitap bununla beraber, görünüşte bayağı hayatların ardında gizlenen büyük trajedilere de dikkat çeker.

Hayal Meyal Özeti

Hayal Meyal, isimsiz bir kahramanın ölümle ve geçmişle hesaplaşmasını konu alıyor. 34 yaşındaki kanser hastası adam, ailesinden uzak, hastalığını gizleyerek yaşıyor. Ölüm korkusu, onu doğup büyümüş olduğu mahalleye dönmeye iter. Burada çocukluk tanımış olduğu İlknur’la yüzleşir; geçmişin yaraları, pişmanlıkları ve suskunlukları gün yüzüne çıkar. Kahramanımız, İlknur’la kurduğu mecburi nişanın ağırlığı altında ezilir, sonunda ilişkiyi bitirir. Sadece bu ayrılık İlknur’u bir trajediye götürür. Sonunda kahraman, gerçek hastalığının fizyolojik değil, ruhsal bulunduğunu farklıdır: İlknur’un ölümüne sebep olduğuna inanan bir vicdan azabı içinde yaşamaktadır.

Hayal Meyal – Kitap Açıklaması

Tarık Tufan kayboluşlarımızda, kendimizi aradığımız dehlizlerde yol gösteriyor, ışık oluyor.

Geçmişin ağırlığı, bir kadının sessizliği ve komşuların delici bakışları hâlâ üzerindeyse niçin dönmek istersin o mahalleye?

“İnsan bir kere âşık olmaya görsün. Her şeyi sevdiğine yormaya başlıyor. Azaldıkça, güz uzuyor. Sonbaharı sana yormak, kim bilir bu yüzden dünyanın en yorucu işi şeklinde geliyor.”