Şeytan Yemini Özeti, Konusu ve Karakterleri

Şeytan Yemini – Jean Cristophe Grange

Karakterler

Mathieu Durey: Romanın başkahramanı olan polis memurudur. Gerçekçi, sorgulayıcı ve sezgileri güçlüdür. İnançtan oldukca akla ve kanıta dayanır. Buna karşın kötülüğün sınırlarında dolaşırken etik olarak zorlanır. Arkadaşına olan sadakati, onu tehlikeli bir soruşturmanın içine çeker. İlerledikçe sertleşir, yalnızlaşır ve karanlıkla yüzleşmeyi öğrenir.

Luc Soubeyras: Mathieu’nun çocukluk arkadaşı ve meslektaşıdır. Derin dini inanca haiz, içe kapanık ve takıntılı bir karakterdir. Kötülüğü şeytani bir güç olarak algılar. Polisiye görevini adeta mukaddes bir cenk benzer biçimde görür. İnancı ile gerçeklik arasındaki çizgi giderek silinirken bu çatışma onu ruhsal çöküşe götürür.

Agostina Gedda: İtalya bağlantılı dosyanın merkezindeki hanımdır. Dışarıdan bakıldığında mistik, mukaddes ve masum benzer biçimde algılanır. Gerçekte ise sertlik ve fanatizmle iç içe geçmiş karanlık bir geçmişe haizdir. Toplumsal inançların iyi mi manipüle edilebildiğini temsil eder.

Andrej Zamorski: Vatikan çevreleriyle bağlantılı, gizemli ve tehditkar bir figürdür. Kendini şeytana karşı savaşan bir otorite benzer biçimde sunar. Soğukkanlı, ideolojik ve tehlikeli derecede ikna edicidir. İnanç adına meydana getirilen şiddetin meşrulaştırılmasını temsil eder.

Mevzusu

Polis memuru Mathieu Durey’nin, çocukluk arkadaşı Luc Soubeyras’ın esrarengiz intihar girişiminin peşinden, Avrupa’ya yayılan yırtıcı cinayetlerin izini sürmesini mevzu alır. Roman, seri cinayetler üstünden akıl ile inanç, bilim ile fanatizm arasındaki çatışmayı işlerken, kötülüğün aslına bakarsak hakikaten doğaüstü mü yoksa insan eliyle mi üretildiğini sorgulayan karanlık bir gerilim sunar.

Şeytan Yemini Özeti

Paris Katliam Masası’ndan polis Mathieu Durey, çocukluk arkadaşı ve meslektaşı, koyu Katolik Luc Soubeyras’ın kır evinde kendini suya atarak intihara girişim etmesi ve komaya girip yaşamla ölüm içinde kalmasıyla sarsılır. Arkadaşının bunu kendi iradesiyle yapmış olmasına inanamaz ve sebebini bulmak için onun gizli saklı dosyalarını kurcalamaya adım atar. Dosyalar, bir tek polis evrakı değil, Luc’un senelerdir saplantılı halde toplamış olduğu bir fenalık arşivi gibidir.

Mathieu, ikisinin geçmişine ruhban okuluna uzanan dindar yetişme tarzlarına, Luc’un şeytan fikrine takıntılı yaklaşımına ve bu yüzden polisliği adeta kötülükle sahada cenk benzer biçimde görmesine geri dönerken, Luc’un son aylarda mesai haricinde gizli saklı bir soruşturma yürüttüğünü farklıdır. Bu iz onu Fransa-İsviçre sınırındaki Jura/Haut-Doubs bölgesine götürür. Burada naturel park yaylasında bulunan Sylvie Simonis adlı kadının vahşice öldürülmesi, seneler ilkin çözülememiş bir başka dehşetle bağ kurar.

Mathieu bölgedeki eski korkuları, dini fanatizmi, söylentileri ve şeytani işaret takıntısını adım adım izlerken cinayetlerin tekil bir caniden oldukca daha büyük bir örüntünün parçası bulunduğunu sezer. Luc’un izlediği hatta ilerledikçe soruşturma Avrupa’nın değişik noktalarına uzanan bir takım benzer adam öldürmeye açılır. Kurbanların bedenlerindeki çürüme izleri adeta “tasarlanmış” gibidir, bazı sahnelerde satanik sembolizm ve dinsel tören çağrışımları vardır ve en ürpertici ortak nokta, faillerin geçmişlerinde “ölümün eşiğinden dönme” denilen Near-Death Experience (NDE) yaşamış olmalarıdır; Mathieu, Luc’un bu yüzden bunlar şeytanın mucizeleriyle geri dönen kişiler fikrine kapıldığını ve giderek akıl-inanç çizgisini kaybettiğini anlamış olur. Araştırma Mathieu’yu İtalya’ya, bilhassa Sicilya hattına taşır. Kamuoyunda mukaddes/azize benzer biçimde konuşulan fakat kocasını asitle öldürmüş bir karı olarak anılan Agostina Gedda dosyası önüne düşer. Mathieu, Catania çevresinde Agostina’nın yaşamış olduğu mahalleye, tanıklara ve adli kayıtlara inerken “kutsallık gösterisi” benzer biçimde sunulan şeyin arkasında korku, manipülasyon, fanatizm ve sertlik sarmalını görür.

Aynı sırada Luc’un, vakaları bayağı bir seri katliam zinciri olmaktan çıkarıp doğa ötesi bir harbe dönüştüren yorumunun iyi mi büyümüş olduğu, Luc’un komadaki sessizliğiyle Mathieu’nun zihninde daha da ağırlaşır. Bu noktadan sonrasında roman, polisiye takip edeni dini-mistik bir yeraltı dünyasıyla iç içe geçirir. Mathieu, Vatikan bağlantıları olan karanlık bir çevreyle temas eder. Sahneye, kendini papalık elçisi benzer biçimde konumlayan Polonyalı Andrej Zamorski çıkar ve “şeytana karşı cenk” fikrini adeta askeri bir disipline çeviren bir yapının varlığını sezdirir. Mathieu, Luc’un peşine düşmüş olduğu şeytanın hakikaten doğaüstü bir varlık mı, yoksa insanların inançlarını kullanarak kurduğu bir seviye mi bulunduğunu sorgularken, dosyaların içinden düzmece izler ve piyonlar geçer. Sonucunda Mathieu, Luc’un yaşadıklarının tamamen uydurma olmadığını fakat şeytan anlatısının en azından bir bölümünde insanların (fanatikler, örgütlenmeler, taklitçiler) rol aldığına dair sert bir gerçekle yüzleşir ve Zamorski’nin onu kendi “şövalyeler” grubuna katma teklifini reddederek, Luc’tan miras kalan acı cümleyi kabullenir: bundan sonrasında kötüyle savaşım, onun için ne saf bir inanç meselesidir ne de bir tek prosedürel bir polis işidir. Bir tek kendi içindeki savaşla beraber, kirlenmeyi göze alarak “yollara düşüp devam etme” kararıdır.

Şeytan Yemini – Kitap Açıklaması

Birbirinin benzeri cinayetler işlenmektedir. Bu cinayetlerin ortak noktaları, katillerinin öldükten sonrasında hayata döndürülmüş ve uzun süre komada kalmış insanoğlu olmasıdır. Öldürülen kişiler de, onların komaya girmesine sebep olan kişilerdir. Bir tür intikam cinayetleridir bunlar. Sadece bu kişiler hakikaten katil midir? Yoksa bir tek verilen emirleri tatbik eden birer piyon mudurlar? Avrupa’nın birbirinden uzak kentlerinde işlenen bu cinayetler iyi mi bu denli benzerlik içermektedir? Yoksa katil tek bir şahıs midir? Kendini şeytanın yerine koyan, kendini şeytan sanan biri. Kim bilir şeytan hakikaten yeryüzüne inmiştir.

(Tanıtım Bülteninden)