Abluka Alarm Deniz Kızı Şarkı Sözü

Savaş Söylüyor

Bilindiği üzere aklım bu imajdan son derece bıkık
Konu hakkında kimseden duymak istemiyorum tek bi tık
Hayaller ardından koşmak hayata bilinen bir şık
Dolayısıyla burda anlatılan benim ve canım sıkık

Duygusallık çöktüğünde oluşur gözde damla haznesi
Bu son sayı atamazsan biter oyunun sonuncu perdesi
Sabret gururum aklımın dibi de göğü de sensin
Sonbaharda yaprakları dökülen ağaç boyun mu eğsin

Oyuna sadık kalmalı her oyun ki denge kurulsun
Kafamdaki bir ateşten dolayı hakkım yenilsin
Yangın zihnimde varsa inan ellerim buna şahitsin
Sözler deryasından gönüle akmak,büyük keyif.

Deniz mehtabını saklar bizden en sığ koylarda
Bu şehrin gençleri kaptırmış kendini bir denizkızına
Onları aldatıp kaybolur deniz kızı aniden
Gök feryada durur ve insan kaçar Karadenizden

Vuku bulur beden fakat çabucak kaybolur vakit
Toprak üstü örtecek ve cepte kalmayacak nakit
Herhanginiz hangi şeyi harbi yoldan yaptıysa
Geride kalmasın gözünüz ruhunuz refahta

Bir gün bekler mi bizi umut sahiden bu sahilde
Gözlerim kapalı bir hediye gelecek mi bana aniden
Sanat kor ateş harlarım onu közken acilen
Beni mahrum etme sakın sıcaklığın çok sevecen

TEKRAR

Rüzgarın Sesiyle beslenen bir çocuk bense yurdun
Oğlum anlamazsın önde gider hep gururun
İnat bir aşkın peşinden sürüklenir bu gövden
Toprak seni içten içe, kendine çeker ya

Leadri Söylüyor

Şair diyor bırakıver gel ardına bir gün dön geri
Yarını,geçmişi,öfkeni,sevgini sil her şeyi
Sözler yalanmış insan kararmış rengi yokmuş
Mutluluk sürgünmüş olsun gönlüm razı değil inan ki

Gerçek şu ki gelen gider geri kalanla avunurum ben
Oluru neyse olsun artık kader kısmet alışığım ben
Vuslat haktır oku yazılmış ayrılık gibi
Bakma yazmaz benim lügat, gitti gider dönmez geri

Eğri doğru yürüdük oğlum vardık işte yolun yarısı
Lakin bilmem bize kalan ne yalnızlık mı diğer yarısı
Yarınla arası açık olan da insan göremez önünü
Şayet bulunamaz ki gerçek çözülemezse hayat düğümü

Gördüğüm dağlar çok engin ve de rengi karanlıktı
Işığa muhtaç bir yoldaydım güneş yatmış uykudaydı
Sararmış cümlelerin yazarı meçhul aşıkları
Kara kaplı bir romandım bu ilk sayfam ya sonrası..

Ne umut var sarılacak bak ne de avutacak bir insan
Ne kadar arif olsan yetmez kâr etmiyor hiç bir lisan
Dokunsan çıldıracak feryat eder insanlığım
Ancak yaşanacak bişey yok tozunu kaldır yalnızlığın

Eriyen hüznün dökülür gözden boşalır sağanak sağanak
Hasret sorma kurumuş bir yaprak
Ömrüm geliyor geçiyor bitiyor
İnsan susamış arıyor
Bulacak lakin çekiyor toprak

TEKRAR

Rüzgarın Sesiyle beslenen bir çocuk bense yurdun
Oğlum anlamazsın önde gider hep gururun
İnat bir aşkın peşinden sürüklenir bu gövden
Toprak seni içten içe, kendine çeker ya…